Nie jestem absolwentem Technikum w Łowiczu. Byłem uczniem pierwszych dwóch klas w latach 1950-52. W 1952 r. rodzice wyprowadzili się z Łowicza i naukę kontynuowałem oraz uzyskałem dyplom technika w Technikum Mechanicznym w Skarżysku Kamiennej.
Czy mógłbym coś ważnego napisać o tych dwóch latach nauki ? Myślę, że tak.

Zaczęło się z kłopotami. Ojciec przekonał mnie do nauki w technikum, mówiąc, że taka szkoła daje zawód ale i możliwość studiowania. Ja miałem wtedy ukończone tylko 12 lat (!) i okazało się, że bez zgody Kuratorium nie mogę być przyjęty do Technikum. Do „ogólniaka” tak, ale do technikum nie. Dlaczego ? Podobno nauka w technikum wymagała więcej od ucznia i taki „smarkacz” mógł temu nie podołać.
Jednak szczęśliwie taką zgodę otrzymałem ! Tym niemniej byłem przez wiele lat tym najmłodszym, „smarkaczem” wśród innych kolegów. Tylko mnie to uodporniało...

Mam wiele wspomnień z łowickiego Technikum i kilku kolegów z klasy, a pomimo to, że wyjechałem z Łowicza tak dawno to mam z nimi do dzisiaj kontakt. Ostatnio spotkaliśmy się u Janka Ciężkiego razem z Wieśkiem Adamkiewiczem oraz Staszkiem Zientarą, wszyscy absolwenci z 1954 r., i jednym z młodszej klasy, ale mieszkającym w Łowiczu Władkiem Kosiorkiem, a wcześniej w Warszawie z Heńkiem Pietrzakiem. Od lat spotykam się z kolegą z klasy Władka – Mietkiem Jędrzejewskim. Wszyscy poza Władkiem znaleźli się, tak jak i ja, w Warszawie lub Łodzi (Janek Ciężki).


Gdy znalazłem się w Skarżysku przed przyjęciem do Technikum miałem rozmowę z dyrektorem. Obejrzał moje świadectwo i stwierdził: „No, Raczko, tam mogłeś mieć takie oceny, ale u nas to takich mieć nie będziesz.” Na świadectwie miałem chyba pięć piątek i reszta to były czwórki. Nie wiem czy było to najlepsze świadectwo w klasie, ale było niezłe.

Początki w nowej szkole były trudne, bo każdy z nauczycieli chciał sprawdzić co mnie tam w tym Łowiczu nauczyli. Zaparłem się i szybko udowodniłem, że mogę mieć podobne oceny i tutaj. Po dwóch latach ukończyłem Technikum w Skarżysku z najlepszym świadectwem !

Czego to dowodzi ? Poziom w Łowiczu był wysoki i dobry uczeń łowickiego Technikum mógł sobie swobodnie dawać radę w innym. Pierwsze lata szkoły średniej dają podstawy dla dalszej nauki i ja je dostałem w Łowiczu. To mi pomogło ukończyć bez problemu studia na Wydziale Sprzętu Mechanicznego w Politechnice
Warszawskiej i po jakimś czasie zrobić doktorat na Wydziale Technologii Żywności w SGGW. Oczywiście wymagało to dodatkowego wysiłku, ale ważne były podstawy zdobyte w Łowiczu.

Prawie całe życie zawodowe związałem z budową wyposażenia dla przetwórstwa spożywczego. Byłem początkowo konstruktorem, a ostatnie kilkanaście lat pracy – docentem i dyrektorem w Instytucie Maszyn Spożywczych w Warszawie. Gdy tylko było to potrzebne współpracowałem z nikim innym tylko z ówczesnym Zakładem Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego w Łowiczu. Sprawdzaliśmy tam wiele modeli i
prototypów maszyn, j.np. automatyczne zamykarki do puszek. Spotkałem tam wspaniałe osoby w dyrekcji i na obsłudze produkcji, byli to m.in. dyrektorzy Janusz Berdowski i Stanisław Bar lub główny mechanik Eugeniusz Maciągowski.
Spotykamy się i teraz – z Januszem w Warszawie na posiedzeniach Zarządu SITSPOŻ, a z Eugeniuszem u niego w Łowiczu lub w zakładzie syna Czarka w Bednarach, gdzie jeszcze niedawno testowaliśmy maszyny opracowane przez moją prywatną spółkę. Nie mogę nic nie robić zawodowo, więc po przejściu na emeryturę zarejestrowałem działalność gospodarczą w zakresie doradztwa technicznego i od czasu do czasu
czuję się jeszcze inżynierem.

To wszystko chyba o czymś świadczy ? Myślę, że świadczy o tym, że nauczyciele przygotowali nas dobrze do zawodu i do dorosłego życia. Pamiętam niewielu, ale niektórych nie zapomnę, j.np.:

• inż. Belke (nie pamiętam imienia) –nauczyciela matematyki w latach 1951-52, który wyraźnie pogłębił moją wiedzę matematyczną,
• Mieczysława Mielczarskiego – uczącego nas solidnego podchodzenia do tego co robimy,
• Józefa Rząpa – wymuszającego na mnie deklamowanie wierszy na akademiach, ale dzięki temu w dorosłym życiu nie miałem problemu gdy trzeba było występować przed większą ilością słuchaczy,
• Franciszka Rembowskiego- który nauczył mnie wyobraźni przestrzennej, tak potrzebnej w późniejszej pracy konstruktora-projektanta.

Dziękuję Wam za to co mnie i na pewno też i innym przekazaliście !

Stanisław Zientara